به مناسبت 10 اردیبهشت سالروز رهی معیری

انگار همبن چند هفته پيش بود …

آره همين چند هفته پيش بود كه سر كلاس ادبيات فارسي با رسيدن به درس حديث جواني فهميديم كه بله انگار سرو كله ي يه نفر ديگه توي كتابامون پيدا شده…

اولش فكر كرديم اينم از همون كسانيه كه با سر و هم كردن چند جمله ي بي ربط خوشونو شاعر معرفي ميكنن و اسم كارشون رو هم ميذارن شعر سرودن …

ولي نه كم كم بعد از ورق زدن فصل هفت مي فهميم كه اين يكي مثل بقيه نيست…

مي فهميم كه مي تونيم از خوندن شعرهاش لذت بيریم...

 به مناسبت ۱۰ ارديبهشت سالگرد رهي معيري این شعر رو براتون انتخاب کردم...

 

شعري كه رهي معيري براي مزار خود سروده:

الا ،ای ره گذر، کز راه یاری                              قدم بر تربت ما ، می گذاری
در اینجا ، شاعری غمناک خفته است                رهی در سینه ی این خاک خفته است
فرو خفته چو گل ، با سینه ی چاک                   فروزان اتشی ، در سینه ی خاک
بنه مرهم ز اشکی داغ ما را                            بزت ابی بر این اتش ، خدا را
به شبها ، شمع بزم افروز بودیم                       که از روشن دلی ، چون روز بودیم
کنون شمع مزاری نیست ما را                         چراغ شام تاری نیست ما را
سراقی کن ز جان دردناکی                             بر افکن پرتویی ، بر تیره خاکی
ز سوز سینه ، با ما همرهی کن                      چو بینی عاشقی ، یاد رهی کن

 

 

به مناسبت 13 فروردین روز طبیعت

 

دوستان عزيزم خوش آمديد

اميدوارم وبلاگي كه به تازگي تاسيس كرده ام مورد توجه شما قرار بگيرد

به عنوان اولين پست در نظر داشتم كه در موضوعي صحبت كنيم كه با اين ايام در ارتباط باشد

به نظرم اومد كه شايد از بحث در مورد سيزده بدر خوشتون بياد رايتي تا يادم نرفته

عيد همگيتون مبارك

 

سيزده بدر

(سبزه گره زدن)

افسانهً آفرينش در ايران باستان و مسئلهً نخستين بشر و نخستين شاه و دانستن رواياتي دربارهً کيومرث حائز اهميت زيادي است. در اوستا چندين بار از کيومرث سخن به ميان آمده و او را اولين پادشاه و نيز نخستين بشر ناميده است. گفته هاي حمزه اصفهاني در کتاب سني ملوک الارض و انبياء و گفته هاي مسعودي در کتاب مروج الذهب جلد دوم و بيروني در کتاب آثار الباقيه بر پايهً همان آگاهي است که در منابع پهلوي وجود دارد. مشيه و مشيانه که پسر و دختر دوقلوي کيومرث بودند روز سيزده فروردين براي اولين بار در جهان با هم ازدواج نمودند. در آن زمان چون عقد و نکاحي شناخته شده نبود آن دو به وسيله گره زدن دو شاخه پايهً ازدواج خود را بنا نهادند. اين مراسم را بويژه دختران و پسران دم بخت انجام ميدادند و امروز هم دختران و پسران براي بستن پيمان زناشويي نيت مي کنند و علف گره مي زنند. اين رسم از زمان کيانيان تقريباً متروک شد ولي در زمان هخامنشيان دوباره شروع شده و تا امروز باقي مانده است. در کتاب مجمل التواريخ چنين آمده " اول مردي که به زمين ظاهر شد پارسيان او را کل شاه گويند. پسر و دختري از او ماند که مشيه و مشيانه نام گرفتند و روز سيزدهً نوروز با هم ازدواج کردند و در مدت پنجاه سال هيجده فرزند بوجود آوردند و چون مردند جهان نود و چهار سال بي پادشاه بماند " کردهاي ايران و عراق که زرتشت را از خود مي دانند   نيز روز سيزدهم فروردين را جزو جشن نوروز به حساب مي آورند.