به مناسبت 10 اردیبهشت سالروز رهی معیری

انگار همبن چند هفته پيش بود …

آره همين چند هفته پيش بود كه سر كلاس ادبيات فارسي با رسيدن به درس حديث جواني فهميديم كه بله انگار سرو كله ي يه نفر ديگه توي كتابامون پيدا شده…

اولش فكر كرديم اينم از همون كسانيه كه با سر و هم كردن چند جمله ي بي ربط خوشونو شاعر معرفي ميكنن و اسم كارشون رو هم ميذارن شعر سرودن …

ولي نه كم كم بعد از ورق زدن فصل هفت مي فهميم كه اين يكي مثل بقيه نيست…

مي فهميم كه مي تونيم از خوندن شعرهاش لذت بيریم...

 به مناسبت ۱۰ ارديبهشت سالگرد رهي معيري این شعر رو براتون انتخاب کردم...

 

شعري كه رهي معيري براي مزار خود سروده:

الا ،ای ره گذر، کز راه یاری                              قدم بر تربت ما ، می گذاری
در اینجا ، شاعری غمناک خفته است                رهی در سینه ی این خاک خفته است
فرو خفته چو گل ، با سینه ی چاک                   فروزان اتشی ، در سینه ی خاک
بنه مرهم ز اشکی داغ ما را                            بزت ابی بر این اتش ، خدا را
به شبها ، شمع بزم افروز بودیم                       که از روشن دلی ، چون روز بودیم
کنون شمع مزاری نیست ما را                         چراغ شام تاری نیست ما را
سراقی کن ز جان دردناکی                             بر افکن پرتویی ، بر تیره خاکی
ز سوز سینه ، با ما همرهی کن                      چو بینی عاشقی ، یاد رهی کن